Grandes Jorasses

Sat, 03/31/2012 - 18:11 - Bas vd Smeede

Dit weekend stond de Grandes jorasses op het programma. De grootste wand van Chamonix moest er een keertje aan geloven. Samen met Bas Visscher en Bas vd Ploeg (wat een team, drie Bassen!) vertrokken we richting het Mont Blanc gebergte en sliepen de eerste nacht in de winterraum van de Lescheux hut om zo een beetje te acclimatiseren. 's Ochtends lekker chillen en in de middag liepen we richting de wand op onze sneeuwschoenen. Omdat je aan de andere kant van de berg moet afdalen zijn we tot deze keuze gekomen. Je kan er ook voor kiezen om later je skies op te halen, maar zoveel tijd hadden we niet.

Gelijk onderaan de route groeven we een mooi bivak plekje uit en doken direct onze slaapzakken in.

De nacht viel ons zwaar, er kwam grote hoeveelheden spindrift uit de wand (stuifsneeuw) en zodoende sneeuwde we langzaam in. Stuifsneeuw waait overal in, dus onze slaapzakken werden vochtig en we konden weinig slaap vatten. Ik was blij dat het ochtend werd, zodat ik uit mijn benarde positie kon opstaan, haha.

Het nadeel van bivakkeren onder de route is wel dat je met je koude lichaam gelijk de route inmoet... De randspleet was niet moeilijk, wel een beetje stijl en instabiele sneeuw. Het ijsveld hierboven was gelijk knoerdhard blank ijs, wat onze kuiten deed branden. We besloten maar gelijk de lengtes uit te zekeren. Het grote nadeel hiervan is dat je niet erg opschiet in zo een grote wand. De eerste stijle lengte was voor mijn rekening en zag er intimiderend uit. Tijdens het voorklimmen kreeg ik echter een steeds grotere glimlag op mijn koude gezicht. Super condities in deze lengte. Stijl, maar mooi piepschuimijs! De 150 meter lange firngullie wat hierop volgde, klommen we snel gelijktijdig door.

De ijslengte hierna zag er minder aantrekkelijk uit. Dun ijs, waar je de rots zo doorheen kon zien. Bas vd Ploeg trok de stoute schoenen aan en dook deze in. Gelukkig kon hij wat tussenzekeringen plaatsen, zoals een C3 cammetje en de kortste ijsboren. De lengtes die volgde waren niet zo moeilijk, maar door het harde ijs begonnen onze kuiten steeds meer te protesteren. Keer op keer moesten we op de standplaatsen even rusten om de volgende lengte weer vol in te gaan.

Bas Visscher nam het lead blok over en kreeg, na een makkelijke lengte, een fragiele en stijle gullie voor zijn kiezen. Dapper dook hij deze in, maar gaf het na zo een 15 meter toch op. Het ijs werd te dun en er zat lucht tussen het ijs en de rots. De wand hierboven zag er niet veel beter uit, dus besloten we terug te gaan. Jammer, maar volgens ons de enigste veilige oplossing.

Een lange afdaling volgde aan abalakovs (zandlopers in ijs). Door het dunne ijs maakte we soms meerdere ondiepe abalakovs, die we aan elkaar verbonden. We besloten maar gelijk helemaal naar Chamonix af te dalen, waar we om 12 uur eindelijk aan een biertje met hamburger zaten. Zo laat konden we niet meer in een Gite aankomen, dus sliepen we maar in de auto (met natte slaapzakken....)

Volgend jaar een nieuwe poging !!!