Gefaald op de Grosse Zinne

Mon, 01/02/2012 - 18:27 - Bas vd Smeede

Drei Zinne

Om eens te ervaren hoe een bigwall beklimming in de winter aanvoelt, vertrokken we afgelopen week naar Italie. In de Dolomieten ligt één van de meest imposante bigwall van de Alpen, namelijk de 550m hoge grosse Zinne noordwand. Wij hadden een route uitgezocht in het linker, meest overhangende, wanddeel. De Camilotto Pellisier is in 1964 geopend in 10 dagen! en zij gebruikte veel haken. De afgelopen jaren is de route weer in het nieuws gekomen doordat de Italiaan Bube de route vrijklom (X-). Hij had de standplaatsen gesaneerd, maar alle haken hiertussen zijn nog steeds de oorspronkelijke antieke haken.

Saskia neemt de eerste lengte voor haar rekening

De autoweg naar de Auronzohut is 's winters gesloten, maar hier rijden de hele dag sneeuwscooters heen en weer om mensen naar beneden te laten rodelen. De sneeuwscooter bracht ons omhoog voor €20,- per persoon, wat we natuurlijk niet konden weerstaan met 100 kg aan bigwall gear. Tegen verwachting in had de Auronzohut ook nog eens een winterraum met drie bedden! Onze dag kon niet meer stuk en dezelfde middag brachten we het materiaal naar de col. Vanaf hier wou ik alvast de route naar de wand verkennen, dus dook met mijn toerskies de col af. Dit had ik beter niet kunnen doen, want de flank was keihard bevroren. Na een meter of zes pakken mijn kanten eindelijk en kom ik tot stilstand. Toch maar gewoon lopen..... Op stijgijzers traverseren we de flank totdat we op een bepaald punt toch ineens door de sneeuw zakken. Ik hoor het sneeuwdek zetten en de scheuren schieten om mij heen! Fuck, ondanks dat er zo weinig sneeuw ligt toch lawine gevaar. Voorzichtig loop ik terug naar de col en we zitten even een kwartiertje te balen. Straks komen we niet eens bij de wand en na deze twee slechte ervaringen ga ik mooi de flank niet meer in! Gelukkig vinden we 's middags een route net onder de rotsen en vinden net voor het donker wordt de instap. Vrijdag beginnen we vroeg en lopen lichtgewicht naar de instap. De oude haken beginnen pas hoog, dus moeten we gelijk een stuk vrijklimmen. Aan het eind van de dag hebben we stand 3 bereikt en zo een 100 meter touw gefixeerd. 100m lijkt weinig, maar door de korte dagen en de sterk overhangende route zijn we best tevreden. Doordat we deze lengtes fixen, kunnen we gewoon in het hutje slapen.   De tweede klimdag jumaren we deze 100 meter omhoog, wat best veel energie kost. Elke lengte begin je zo een zes meter van de wand af, zo overhangend was het. De wind begint aan te trekken, waardoor je als een schommel heen en weer zwaaide. Na een uurtje bereikte we ons hoogste punt

Stijl jumaren !!

Daarna werd de storm steeds heftiger. De haulbag verstrikte in de vast touwen beneden en saskia kwam rillend aan op de stand. We besloten de port-a-ledge op te zetten om ons lichaam iets op te warmen. Ik had voorral veel last van mijn koude tenen, de wind ging overal doorheen. Zelfs in de port-a-ledge werden we niet warm, dus besloten we van dit punt terug te keren, daarnaast was ook al ons water in de haulbag al bevroren. Geen één berg is bevriezingen waard.

rillen in onze port-a-ledge

Vincent heeft het naar zijn zin

teleurgesteld, maar veilig weer onderaan de wand