Schweizerfuhre

Thu, 08/20/2009 - 07:39 - Bas vd Smeede

Terwijl mijn ogen zich langzaam openen, merk ik dat het zonnetje al schijnt. Twee weken alpien klimmen, begon zich te uiten, dus besloten we gister geen wekker te zetten. Ach, we worden toch wel weer vroeg wakker en de route is niet zo lang, waren de argumenten. Toch begin ik snel sneeuw te smelten en al snel worden Remy en Vincent ook wakker van mij gedraai in het kleine tentje aan de voet van de Mont Blanc du Tacul noordwand. Even later lopen we langzaam richting de Grand Capucin, het doel van vandaag. Ons lichaam moet nog duidelijk opstarten, want we lopen in een tempo, waarin expeditieklimmers de Everest oplopen. In de wand zie ik al verscheidende touwgroepen, nu word ik toch wat ongeduldig. De Schweizerfuhre mag dan wel kort zijn, maar met een waardering van ED-,VII,A0 toch een serieuse route. De instap door het couloir links van de Grandcap valt behoorlijk tegen. Een flinke randspleet die ik vermijd door een stukje loodrechte rots te beklimmen op stijgijzers. Hierna volgde losse zooi, waardoor we maar snel de firn in doken. Uurtje of 10 kwamen we eindelijk aan het begin van de route. Vanaf hier nog maar 11 touwlengtes, dus we waren weer relax en genoten van de tocht. De derde touwlengte was een loeistijle crack, Oh, die doe ik wel even riep ik. Dat heb ik toch genoeg geoefend in Utah..... Even later hang ik zwetend en puffend in de toch wel lastige crack. De crack is iets te smal en de rode Chamonix rots eromheen is spekglad. Kreunend plaats ik mijn 0.3 cam boven me en gelijk merk ik al dat hij iets te groot is. Naklimmend begint Vincent timmerend op zijn nuttefrutter aan de kleine cam, maar moet de poging staken wanneer zijn steen breekt ;) De route heeft er een fixed cam bij.... De volgende lengte zag er van onder zo makkelijk uit. Vooklimmend valt het toch wat tegen. Ik zet vol de piaz in en vorder toch lekker. In een flits van een seconde glijd mijn voet van de gladde rode rots en ik hang in het touw. Poeh, hart gaat tekeer. Mijn eerste voorklimval in alpien terrein, gelukkig geen grote. Nu weet je gelijk weer waaom je aan touw gaat! Gelijk klim ik de piaz opnieuw en deze keer kom ik boven..... In de verte zien we al klimmers hangen in de sleutellengte van de route, een VII/A0 door een groot dak. De klimmers maken halverwege het dak een hangende stand, om touwwrijving te verkomen. Het ziet er spectaculair uit, hoe zal het ons daar vergaan? Eenmaal aangekomen op de standplaats onder het dak moeten we lang wachten. Twee oostblokkers proberen het dak vrij te klimmen. Ze snappen maar niet waarom het niet lukt een VII door te komen. Ik probeer ze uit te leggen dat je moet A-nullen aan het touw, maar het duurt vrij lang voordat hij het door heeft. Met zijn drieen op de hangende stand zijn we aan het afzien. Even later hang ik in het dak en sleur me er vlot doorheen, dat touw maakt de traverse wel makkelijk! Uurtje later zitten we op de scherpe top en na uren abseilen zitten we 's avonds om een uurtje of 10 weer lekker in ons iets te kleine tentje, een heerlijke lokale worst te versnaperen. Het is zo'n lekker gevoel, als je helemaal gesloopt bent na een geslaagde tocht. Zo lekker dat het verslavend is !!!!! Ps. de Gand Capucin is de markante graniet toren aan de linker kant van de foto