La Castapiagne rouge

Fri, 05/27/2011 - 16:12 - Bas vd Smeede

In Berner Oberland lag veel sneeuw, dat wisten we. Er lag echter zoveel, nog ongebonden, sneeuw, dat een grote beklimming er echt niet in zat. Plannen aanpassen dus, in de Alpen is er genoeg leuks te doen, dus niks aan het handje. Op de weerberichten zagen we dat het de rest van de week in de Verdon het stabielst was. Na een mooie lange vrijklimroute als inklim, hadden Vincent en ik wel trek in een bigwall route. Na ons mislukte winteravontuur in de Verdon van een paar jaar geleden, hadden we er niet zoveel trek in om zomaar een route in te stappen, dus struinde we door het dorpje om wat locals om tips te vragen. Een lokale gids raadde ons de route; La Castapiagne rouge aan. Een bijna continu, zwaar overhangende, A4 route! Maar....volgens hem was hij alleen voor de eerstbeklimmers zo moeilijk. Nu zit er veel materiaal in de wand en is hij dus makkelijker: jaja......dachten we, maar later bleek dit gelukkig ook wel zo te zijn. Na een korte anstieg van een uurtje naderde ik de wand en moest toch even slikken, best overhangend. Vol goede moed begonnen we de klim en langzaam vorderde we door de lengtes heen. Door de zware overhang kan je moeilijk hoog in je ladders staan en moet je dus veel plaatsingen leggen. Gelukkig volgde de route grotendeels een crack en was dit dus niet al te moeilijk. Als laatste lengte van de dag moest Vincent nog door een lengte heen die grotendeels bestond uit leadheads. Dit zijn klompjes lood met een touwtje erdoorheen die in de vorm van de rots zijn geslagen. Doodeng natuurlijk, gelukkig zat er af en toe een boorhaak. De portaledge hadden we binnen 10 minuten opgezet en om 9 uur zaten we eindelijk in ons bivak van het laatste zonnetje te genieten. Helaas was één biertje in de haulbag gesprongen, mijn donsjackie was zeiknat en Vincent zijn voeteinde van z'n slaapzak. Gelukkig werd het niet zo koud en we genoten extra van het ene biertje en een stuk brie. Volgende dag begonnen we brak van de slechte nacht in de portaledge. Bigwallen is hard werken en voorral in de overhang. Met een brak lichaam ligt een portaledge toch niet heel geweldig. Vandaag stonden de grote daken op het programma. Het tweede dak nam ik voor mijn rekening. Een lekkere boorhaak aan het einde van het dak deed mij glimlachen, echter: toen ik over het dak heenkeek zag ik niets meer om te plaatsen....Uiteindelijk kon ik door een sloper als greep te gebruiken en hoog in mijn ladders op te lopen op mijn uiterste punt een skyhook plaatsen, aaaaargghhh!! Nu moest ik nog aan deze skyhook het dak uitklimmen, hij lag goed, maar toch blijft het eng! gelukkig kwam ik na deze lengte op een bandje uit, eindelijk weer vaste grond onder de voeten na twee dagen overhangend terrein. Nog een laatste pittige A2 lengte en om acht uur kwamen we eindelijk boven. Na een stukkie lopen kregen we een lift van een vriendelijk Frans stelletje waarna we met onze onze auto weer naar boven konden rijden om onze haulbags op te halen. Om 10 uur zaten we eindelijk aan ons welverdiende biertje met een lekkere pizza!! Eindelijk eens succes in een bigwall route. Ik denk dat ik in deze discipline het meeste mislukkingen heb meegemaakt. Ik denk dat mijn cursus van Martin Fickweiler vorig jaar me net een stapje verder heeft gebracht. Misschien dat de bigwalls nu wat beter zullen gaan! Tijd om nieuwe plannen te smeden ;-)