'Le Fil a Plomb' met één arm

Fri, 03/09/2012 - 07:35 - Bas vd Smeede

Het was weer tijd voor een mooie alpiene toer, dus reden Sas en ik afgelopen vrijdag nacht richting Chamonix. Halverwege even een tukje gedaan en om 11 uur kwamen we aan. In het dorp kwamen we Niels en Niek tegen en onder het genot van een bakkie hoorde we van hun dat de sneeuw goed gezet was en dus geen sneeuwschoenen nodig hadden. Dezelfde middag namen we het liftje om in de winterraum van de Refuge du Plan te slapen. Helaas was het druk in dit hutje en iedereen ging dezelde route in, namelijk ‘le Fil a Plomb’ op de noordwand van de Rognon du Plan. Deze route loopt links van de bekende Frendopijler.

 

Fil a Plomb, de rode pijl markeerd de markante sleutel lengte

We zaten al na te denken over een alternatieve route, maar omdat ‘s ochtends de eerste al om half drie opstonden (en dus ver voor ons uit klommen) besloten we toch de route in te stappen. Al vrij snel bleek dit toch de verkeerde beslissing te zijn. De meeste zekerde het begin van de route al uit,maar konden we gelukkig inhalen.

Saskia haalt wat Italianen in (dat touw is namelijk niet van ons :-)

Bij de crux lengte stroopte alles op. Maar liefst 4 touwgroepen stonden voor ons te wachten. De crux zelf was heel leuk. 80 graden stijl ijs op een gladde granietplaat. Af en toe zelfs loodrecht. Door de vele beklimmingen was hij vrij makkelijk. Veel treetjes in het ijs, waar je lekker in kon staan.

De stijle crux lengte

De lengtes hierna bleef het ook veel te druk, waardoor we even besloten te wachten. Onder het genot van een bakkie thee keken we naar de vele touwgroepen die door elkaar klommen. Het terrein was niet moeilijk meer, maar toch kwam een Spaanse voorklimmer eruit zetten. Door het makkelijke terrein had hij niet veel plaatsingen onder zich en kwam recht op ons af! Dit gaat zo snel, dat het enigste wat je kan doen is inéén duiken en afwachten. De klimmer viel met zijn stijgijzer tegen Sas haar arm aan en rolde nog een meter of 5 verder. Haar kleding was kapot, maar door de gaten zagen we gelukkig geen bloed komen. Sas besloot een pijnstilertje te nemen en met één arm de rest van de route na te klimmen. Door al dit gedoe kwamen we uiteindelijk pas om 2 uur bovenaan de route. Vanaf hier volgt de lange Midiplan graat naar het topstation van de Aiguille du Midi. Ongeaclimatiseerd en moe van de beklimming moesten we onze longen uit ons lijf lopen om de laatste lift te halen. Gelukkig lukte dit ruim (het liftje van kwart over vier) en 15 minuten later stonden we weer in het dorp. Op haar kapotte kleding was toch een bloedvlek te zien, waarna we met ons EHBO kitje in de aanslag, haar kleding uittrokken. Tot onze verbazing zagen we dat een stijgijzerpunt in haar arm terecht was gekomen. Saskia werd gelijk lijkbleek en we haaste ons naar het plaatselijke ziekenhuis. De arts hechte de wond en zag gelukkig dat de punt niet in haar biceps terecht was gekomen, maar net ernaast. Hierdoor zal de wond hopelijk snel herstellen. Uiteraard was hij niet zo blij dat we na het ongeval nog vijf uur doorklommen en gaf haar een flink antibiotica kuur mee. Als we de wond in de route gezien hadden, hadden we zeker een heli gebelt om deze zo snel mogelijk te laten hechten. Ik denk dat door de kou of snelheid van de inslag de wond gelijk dichtsloeg, waardoor deze niet is gaan bloeden. Saskia wint wat mij betreft in ieder geval de award voor stoere beklimming van het jaar, haha. Met een doorboorde arm een lange TD route uitklimmen! Les voor de volgende keer is: als er teveel klimmers de zelfde route gaan klimmen, pas je plan gewoon aan en duik een andere lijn in.