El Capitan

Tue, 05/29/2012 - 19:30 - Bas vd Smeede

Moe, uitgedroogt, honger, uitgeput, maar ontzettend blij stonden Saskia en ik na vier dagen klimmen op de top van El Capitan.  Bij aankomst in Yosemite was het weer zo goed, dat we besloten gelijk de wand in te gaan. Niet de geplande route; Salathe wall, deze was enerzijds te druk en doordat het eerste deel van wand niet te haulen is, fixed iedereen dit deel. 10 lengtes touw fixen vonden wij niet echt een mooie manier om El Cap te beklimmen, dus gingen we op zoek naar een andere route. Lurking fear zit aan de linker kant van de wand. Hij is technisch iets moeilijker dan de Nose en Salathe, maar is ook wat korter.

We besloten maar gelijk niets te fixen en doken gelijk met al onze spullen de wand in. Niet ingeklommen gingen we niet erg snel, maar we hadden wat reserve in ons water en eten ingepland, dus klommen we gewoon stug door. Voorral de onderste helt van de route is prachtig stijl en compact. Veel mooie cam plaatsingen met af en toe een hele enge skyhook of leepercam plaatsing (een gebogen plaatje die je als hefboom in een crack plaatst).

Doordat we niet zo snel waren, moesten we lange dagen maken. Beginnen om half 6 en pas eindigen als de zon onder gaat rond acht uur. Ook al ligt een portaledge niet zo lekker, na zo een lange dag ben je dolblij om te kunnen liggen. Drie dagen volgden voordat we de eerste ledge tegenkwamen. Uiteraard besloten we hier een nachtje te blijven en omdat we nog tijd hadden klom ik alvast de volgende lengte en fixde het touw.

De vierde dag ging de wand iets liggen en leek het wat meer op een alpiene route. Veel hoekversnijdingen, maar dan wel met korte artificiele C2 passages. Het werd dus zeker niet makkelijk! Eind van de dag kwamen we eindelijk op de top en besloten we hier nog maar een bivakje te maken. De afdaling is zeker niet makkelijk met veel afklimmen en abseilen, beter om dit in het licht te doen.

Deze lange dagen gaat je niet in de koude kleren zitten, ik denk dat dit fysiek één van de zwaarste tochten van mij is geweest. Elke dag hard werken, zoals haulen, dus elke morgen sta je moeilijker op. Normaal neem je na een lange tocht lekker een rustdaggie, maar hier moet je vier dagen achter elkaar presteren. Dit maakt wel de blijschap nog groter als je boven staat!

Na de beklimming en uiteraard een daggie nietsen, kwam er een storm langs. Deze ging zelfs gepaard met sneeuw, dus van veel klimmen kwam er niet van. Eigenlijk vonden we dit niet zo heel erg. We kwamen speciaal naar Amerika voor deze wand, dus waren we dik tevreden en dronk ik lekker een biertje, terwijl de regen op het dak tikten.

Update 12-06-2012: Filmpje staat online onder video's!!