Dolomieten

Thu, 07/05/2012 - 22:49 - basv

Tofana di Rozes - Pilastro 

Wie avontuurlijke rotstochten wilt maken mag de Dolomieten niet missen. Je vindt er talloze steile kalkwanden, de een nog imposanter dan de ander. Een fantastisch gebied om samen met Bas van der Ploeg nog even lekker in te klimmen voordat ik naar Peru vertrek volgende week vrijdag. 

Na een leuke inklimtocht op de Brunecker Turm hebben we de Tofana als doel uitgekozen gegaan. Als je vanuit Cortina naar het westen rijdt, kan je deze berg niet missen. De gigantische massieve zuidwand is algauw 800 a 900m hoog en is onwijs steil. Wij hebben gekozen voor de route Pilastro, meer op het rechter wandeel. Hoewel de lijn niet direct naar de top loopt, staat ons met 800 klimmeters toch een lange onderneming te wachten. Het is een klassieke route met historie, geopend door Constantini in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens de aanloop kunnen Bas en ik al mooi het routeverloop bestuderen. De lijn zoekt de zwakke plekken zoals versnijdingen en schoorstenen op, maar toch moet je ook langs een drietal steile dakpassages. Vanaf de grond is het soms lastig voor te stellen dat zulk steil terrein beklimbaar is. Het lopen naar de wand is met drie kwartier comfortabel kort en algauw kunnen we met de klim beginnen.

De eerste lengtes zijn continue V a V+ en weten we in redelijk tempo achter ons te laten. Maar naarmate we hoger komen zien we steeds beter de 1e dakpassage waar we doorheen moeten. Nadat Bas een continue VI-lengte heeft geklommen, is de eer aan mij om het dak te voor klimmen. Vrij staat er 6c+ voor, maar de hoeveelheid touwtjes en roestige haken laat ook wel zien dat veel klimmers deze passage op de klassieke hakentrekmanier overwinnen. Ik maak mezelf ook geen illusies over mijn eigen vrijklimkansen en werk mezelf met een hoop bloks langs de haken omhoog.De rots is glad zoals je dat ook in Freyr vindt en het lijkt mij dat je van goede huize moet komen als je het vrij wilt doen. Na het dak is het zoeken hoe ik verder moet, want linksom uitklimmen lijkt ook mogelijk.    Maar dan sta ik even later op de standplaats. Nadat Bas weer een lengte heeft geklommen, mag ik ook het tweede dak doen. Wederom zie ik een vrije beklimming niet echt voor me. Er staat 6b voor, een moeilijkheidsgraad die ik in de meeste gevallen toch goed beheers, maar met de gladde rots voelt het erg moeilijk. Dus wederom haken trekken. En dat is technisch gezien niet moeilijk, maar het harde trekken aan de setjes is wel vrij best inspannend. Na een paar reepjes stort Bas zich vol overgave op de Ezelsrug, een 6+ passage waar het betere afsteun en afduwwerk aan bod komt. We merken daarna beiden wel dat het onze eerste grote Dolomieten tocht is, want we hebben in deze drie lengtes best wat tijd en energie verbruikt.

Als we in de topo kijken zien we dat de grootste moeilijkheden voorbij zijn. Maar toch wegen de laatste loodjes het zwaarst. Ik ben door mijn eten heen en voel dat de brandstof in de energietank langzaam op raakt. En Bas klimt een lengte door een verkeerde schoorsteen waardoor we een extra lengte terug moeten traverseren. In tegenstelling tot graniet heb je in de Dolomieten nog behoorlijk je aandacht nodig om in IIIe en IVe graads terrein te klimmen. Maar we weten dat als we even de tanden op elkaar zetten dat we een goed begaanbare afdaling voor de boeg hebben. Als we op een gegeven moment een makkelijke geul kunnen induiken is de graat niet ver meer. Klimschoenen uit, touw opbossen en het laatste stuk gauw omhoog. En ja, daar is het einde van onze route!

Moe maar met een zeer tevreden gevoel over deze mooie route zoeken we onze weg via een oud oorlogspad naar beneden. Beneden in Cortina wacht een fantastische pizza quatro formaggi. Dat is het mooie van de Dolomieten. Tijdens het klimmen begeef je je in wild avontuurlijk terrein, maar door de korte wandelingen van en naar de routes kan je ook gauw genieten van je welverdiende rust. En al tijdens de afdaling bespreken we de plannen voor een volgende toer...