Camilotto Pellisier

Sun, 01/13/2013 - 15:43 - Bas vd Smeede

De tijd om ons onmogelijke winterproject voort te zetten was aangebroken; de Grosse Zinne noordwand in hartje winter. Vol goede moed vertrokken Vincent en ik op 22 December richting Italie om gelijk de volgende dag de aanloop te doen. Nog geen 5 meter vanaf de hut begon de sneeuw onder onze voeten weg te glijen. Het sneeuwdek stond duidelijk op spanning en het was nu niet wijs de helling in te gaan. Na een week was de sneeuw gestabiliseerd en kwamen we terug.

Als route hadden we een oude artificiele route uitgekozen; de Camilotto Pellisier. Deze route gaat recht door het overhangenste gedeelte van de wand en is in 1964 geopend. Het voordeel van deze route is dat we grote delen artificieel konden beklimmen in warme kleding en D-schoenen. Volgens de topo ongeveer VI,A2. Al vorig jaar merkte we dat de eerst beklimmers zo veel mephaken hebben achtergelaten dat we het eerder een A1 vonden. De crux voor ons zou duidelijk het vrijklimgedeelte zijn...

Door de diepe sneeuw deden we de hele dag over de aanloop naar de wand en konden we voor de schemer nog net de eerste touwlengte fixen. We besluiten onder aan de wand te bivakkeren, zodat we de volgende dag snel kunnen starten. Door de vele antieke haken vordere we snel. Het klimmen is makkelijk, maar zwaar en spannend. Om 4 uur zijn we al boven het grote dak in het midden van de route. Hier zetten we onze portaledge op en brengen we de nacht door. Half vijf gaat namelijk de zon al onder in deze tijd van het jaar. We hebben dit jaar een volledige haulbag met sneeuw gevult, wat we tijdens de bivak kunnen smelten tot water. Rookworsten en verse koffie houden onze motivatie hoog.

De tweede dag in de wand laten we de portaledge en haulbags hangen en klimmen we light and fast verder. Vanaf de tweede lengte moeten we grote delen gaan vrijklimmen. We laten onze geitenwollen sokken aan onder onze klimschoentjes en wisselend klimmen we met of zonder handschoenen. De laatste lengte valt ons nog even zwaar. We zien niet zo goed een makkelijke doorgang en besluiten door een dakje heen te klimmen. De zekeringen zijn hier schaars en onze handen gevoelloos. Even op onze tanden bijten en vroeg in de middag voltooien we de route. We zijn blij, maar tegelijkertijd ijskoud en vol spanning voor de afdaling. Vanwege de portaledge en haulbags moeten we weer door de zwaar overhangende route abseilen, maar achteraf viel dit reuze mee.

Oudjaars avond vieren we in ons portaledgekamp halverwege de wand en nieuwjaarsochtend dalen we de rest af. Het bier wacht op ons in de hut!!

Een mooiere jaarswisseling konden we ons niet wensen ;-)