Big Wall training in de Verdon

Mon, 06/03/2013 - 00:37 - bas vd ploeg

Tijdens onze trip naar Kirgizië en China deze zomer, zullen we waarschijnlijk ook artificieel gaan klimmen. Aangezien mijn volledige artificiële klimCV bestaat uit 3 keer 8 meter in Ettringen, werd het hoog tijd om eens een serieuze trip te ondernemen. In Zuid Frankrijk ligt de Verdon Gorge, een enorme kloof dwars door een heuvelachtig langschap in de Provence. Deze kloof is één van de belangrijkste gebieden geweest tijdens de opkomst van het moderne sportklimmen en bovendien is het uitermate geschikt om het artificieel klimmen onder de knie te krijgen. 

 

Na een tamelijk vruchteloze eerste poging, begon ik samen met Vincent van Beek aan de route Nagasaki (A2/A3 180m of 8b op eigen protectie als je een klimgod bent). De eerste lengte van deze route zag er overzichtelijk uit, dus bood ik vol vertrouwen aan om af te trappen. Al snel kreeg ik in de gaten dat het hier allemaal niet zo vanzelfsprekend is als in Ettringen. Het kalksteen van de Verdon is soms superscherp en compact en op andere plaatsen stoffig en brokkelig. Dit is vooral afhankelijk van de hoeveelheid regenwater die over een route loopt en daarmee door de jaren heen de routes schoon maakt. Overhangende routes, zoals Nagasaki, zullen minder nat worden en blijven daardoor stoffig en brokkelig. Door de stoffige rots neem je extra tijd bij elke plaatsing en bovendien vond ik het tamelijk hard werken om door zo'n overhangende spleet te klimmen. Door mijn onwennigheid heeft het maarliefst 3 uur geduurd voordat we met z'n tweetjes op de eerste standplaats hingen.

 

De tweede lengte werd een stuk sneller gedaan door Vincent, maar helaas was het al redelijk laat op de dag. Gelukkig hadden we een portaledge mee genomen om in de wand te kunnen overnachten. Ondanks dat het "opzetten" van een portaledge ook compleet nieuw voor mij was, verliep het redelijk soepel en lagen we al vlot lekker een Adventure Food maaltijd te koken. We hebben nog even naar twee klimmers kunnen kijken in een route naast ons, maar toen het eenmaal donker werd lagen we snel lekker te slapen. 

 

De volgende dag begon met een heerlijk zonnetje. De portaledge was snel ingepakt en we konden de hele dag gebruiken om vier touwlengtes te klimmen. Vincent heeft veel meer ervaring met deze manier van klimmen en hij zou de twee cruxlengtes voor zich nemen. Er zaten hier een daar goede veilige haken in de route, maar af en toe had Vincent een lead-head nodig om voort te kunnen bewegen. Dit zijn blokjes lood die in kleine watergaatjes getimmerd worden. Het staaldraadje dat eraan vastzit kun je dan gebruiken om heel voorzichtig op te staan. 

 

De laatste twee touwlengtes zou ik weer voor mijn rekening nemen. De eerste was snel achter de rug, maar de allerlaatste lengte moest van diep komen. Gelukkig had ik snel en veel geleerd van de dag ervoor, maar desondanks begon de vermoeidheid nu wel mee te spelen. Deze lengte was overigens wel fantastich leuk om te klimmen! Mephaken, nutjes, friends en ook een stukje vrijklimmen heb je nodig om de laatste 30 meter van de kloof te beklimmen. Na het betere tuinierwerk in de allerlaatste meters kwam ik opgelucht boven. Mijn eerste bigwall route zit erop. Ik heb tijdens deze tocht verschrikkelijk veel geleerd van Vincent en het heeft ons enorm veel extra zelfvertrouwen gegeven voor de komende expeditie. Laat die trip maar komen!

 

In de bovenstaande foto kun je ons zien klimmen. De foto is genomen door Walter en Dita, die de 2e dag een route in de buurt aan het klimmen waren.