Salbit Westgraat

Fri, 06/21/2013 - 18:47 - basv

Salbitschijen westgraat

Driemaal is scheepsrecht, zo zegt men. Klopt het? In 2008 draaide ik al op de eerste toren om omdat we te langzaam waren. In 2010 gooide voornamelijk het weer roet in het eten. Na een regenachtig bivak tussen de 4e en 5e toren was het zwaar bewolkt en dreigde de regen de rotsen onbklimbaar te maken. Zwaar teleurgesteld daalde ik af naar het dal. Ik twijfelde sterk of ik nog een keer poging zou doen. Ik had al twee/derde van de route geklommen tenslotte. In de afgelopen weken kreeg ik toch  veel motivatie om het nog eens te proberen. In 1 dag, zonder bivak, zo licht mogelijk bepakt. Dat is dan gelijk een mooie training voor onze komende expeditie. Samen met Vincent had ik veel in Ettringen getraind op spleetklimmen en het plaatsen van eigen zekeringen. Van de eerste twee pogingen wist ik wel dat het hard werken zou worden. De waardering van de westgraat is allesbehalve mild en het klimmen blijft aanhoudend moeilijk. Maar het zou toch mooi zijn om deze fantastisch uitdagende graat in 1 dag te beklimmen. Samen met Vincent Perrin, met wie ik een touwgroep vorm tijdens de expeditie. 

 

Op de heenreis kreeg onze auto zware kuren. In een tunnel bij Luzern raakte onze motor oververhit. De Zwitserde ANWB sleepte ons naar een garage. Maar omdat het zondag was, was er niemand aanwezig. We hebben de hele dag in de stad rondgeslenterd in de hoop dat de auto op maandag snel gerepareerd kan worden. De volgende dag horen we de diagnose.  Een overhitte motor, een kapotte aandriefriem en gelekte olie. We leggen de situatie uit en vertellen dat we graag nog doorwillen naar de Urner Alpen. Ze besluiten de auto provosorisch te repareren. Opgelucht vervolgen wij onze weg. Het had niet veel gescheeld of we hadden de beklimming niet eens kunnen doen! Als we bij de hut aankomen valt het meteen op dat er nog veel sneeuw ligt. De hut is open, maar er is niemand aanwezig. Kennelijk schrikt de grote hoeveelheid sneeuw de klimmers nog af. 

 

We nemen de weg naar het Salbitbivak via de spectaculaire hangbrug. Bij de eerdere pogingen was ik via het Horrifelli couloir gekomen. Wat mij betreft is de route via de brug absoluut beter dan de route door het couloir. En het is ook nog eens leuk om zo luchtig boven een kloof te lopen. Wel was het goed zoeken naar de juiste route, want het pad en de markeringen lagen grotendeels onder de sneeuw.

 

De eerste toren en op de achtergrond het vervolg van de graat. Dit is het uitzicht vanaf het bivak. Om geen tijd te verspillen hebben we 's avonds nog een vast touw opgehangen, zodat we ons in de morgen niet stukbijten op de taaie eerste lengte. Ethisch misschien niet zo verantwoord, maar met het oog op de harde arbeid die we nog verderop de dag moesten verrichten wel verstandig. 

 

5.15 vertrek onderaan de route. D-schoenen waren noodzakelijk in de verse sneeuw. Om op te warmen staat 30 meter prussikken op het programma. De rest van de eerste toren is vrij goed te doen. Om 8.00 staan we bij de abseils naar de tweede toren. We zijn dan al ingehaald door twee Zwitserde tanks.

 

Vanaf dan gaat het los! Vincent op de tweede toren. In de holzkeilriss, een stevige 6a. Hard werken. Er zitten een paar houten blokken verklemd als tussenzekering uit vroeger tijden - heel verleidelijk om deze ook vast te pakken. Naklimmend met de rugzak (zo rond de 10 kilo) zat ik zwaar te puffen en te steunen. 

Maar eigenlijk is het gewoon fantastisch klilmmen op geniaal graniet. Super! 

 

In vrijwel elke lengte moet je je concentreren op het klimmen - gedachtenloos jouw deel afwerken is er niet bij. We hebben de tactiek dat we per toren wisselen van voorklimmer. Zo kan de voorklimmer zich volledig concentreren op het snel doorkomen van de route, terwijl de naklimmer wat extra touwsteun krijgt bij het klimmen met de zware tas. Een fijne tactiek, hoewel het voorklimmen soms nog aantrekkelijker voelde dan naklimmen.

 

Nog zo'n fantastische lengte op de 4e toren. Een soort offwidth scheur waar je hele lichaam inpast. Waardering 5c of 5c+, maar je moet toch flink aan de bak. 

 

Je moet vanaf elke toren 1 of 2 abseils maken. Er zijn in totaal 32 lengtes en 7 abseils. Ik vond de abseils vrij committing. Als je touw blijft vastzitten bij het doortrekken, heb je best een probleem. Op deze foto zie je ook dat er soms nog wat sneeuw ligt op de vlakke stukken.

 

Vincent in de laatste lengte van 4e toren. Langzaam begint de vermoeidheid erin te sluipen. Honger, dorst, slechtere concentratie -  de beklimming krijgen we niet cadeau.

 

Nu is het niet ver meer, maar de laatste loodjes wegen het zwaarst. De befaamde A0-lengte op de laatste toren. De boorhaken zitten vrij ver uit elkaar, maar met twee staschlinges gaat het best aardig. Daarboven wacht een behoorlijk expo stuk klimmen op de graat. Een boorhaakje extra zou wel goed zijn voor de zenuwen.    

Bijna boven! Blij dat de beklimming niet meer lang duurt. 

 

Het is 20.15 als we onder de Salbitnadel staan. Een laatste 5b die de echte absolute top van de Salbit markeert. We besluiten dat we ons beter op een snelle afdaling in het resterende licht kunnen richten. Via wat puinterrein klimmen we linksom naar de topgraat.  Yes, Salbit West in de pocket! Maar met de grote hoeveelheid sneeuw moeten we ons nog even concentreren op de afdaling. Het eerste stuk is heikel door de papsneeuw en daarom doen we dat met een paar abseils. Daarna kunnen we dwars door een steile sneeuwgeul naar de hut lopen. Hoe laat het is weten we al niet meer. Half elf, elf uur? De jetboil gaat aan om nog wat eten te maken. En dan rest alleen nog de afdaling op de automatische piloot voor het laatste stuk naar het dal. Rond 01.00 komen we bij de auto. 20 uur inspanning - het is slopend, maar het geeft ook zoveel voldoening. Een fantastische beklimming voltooid. Het kwam niet vanzelf, maar dat maakt het extra gaaf als het dan eenmaal lukt.