Petit Dru noordwand

Sun, 07/14/2013 - 09:09 - saskia

De Petit Dru noordwand, dat spreekt tot ieders verbeelding toch? Bas van der Ploeg wilde nog een alpine tocht maken voor de expeditie om te kijken of dat goed gaat met zijn been. Hij heeft namelijk in december zijn been gebroken en helaas heeft hij daar nog steeds last van. Bas van der Smeede is daar altijd wel voor te porren en het is goed voor het team om dat samen te doen. Ik ben een paar weeken terug goed ziek geweest, waardoor ik 3 weken uit de running was. Ik was het zat om thuis te zitten terwijl anderen de leuke tochten maken. Om te kijken of ik alweer genoeg conditie was ben ik samen met Bas eerst gaan hardlopen op het strand en daarna naar de klimhal gegaan om 26 routes te klimmen. Dit ging lekker en zo vertrokken Bas, Bas, Bas en ik met de auto voor een lang weekend naar Chamonix. Nee, ik heb niks verkeerds getikt en het is ook geen geintje. Ik was met drie Bassen opstap: Bas van der Smeede, Bas van de Ploeg en Bas Visscher. Tijdens de aankomende expeditie zij we met 3 Bassen, 2 Vincents en ik :-)

De Petit Dru is een steile rotspiek die regelmatig uit elkaar valt. Met name de westwand is al menig maal naar beneden gevallen en de noord wand is een jaar geleden ook een stuk uit gebroken. Het idee was om de route in de vroege zomer te klimmen, zodat de rotsen dan nog aan elkaar gevroren zijn. Het nadeel is dat er dan nog wel veel sneeuw in de wand zit.

Donderdagavond  waren we met de auto vertrokken en vrijdag middag kwamen we in Chamonix aan. Na wat boodschappen, zijn we gelijk met het treintje naar Monte Vers gegaan.

 Vroeger was dat aan de voet van de gletsjer, maar die is inmiddels zo'n meter of 200 lager. Het nadeel daarvan is dat je vanaf de gletscher eerst een puin helling door moet klauteren waar vroeger gletscher was. Omdat die helling absoluut niet stabiel is, is er geen pad en is het niet erg prettig terrein. 

 

 

 

Als je boven aan de puinhelling bent, moet je door het bos en een rotsplaat ontwijken. Door het ontbreken van een spoor, doet iedereen dat ergens anders en raak je gemakkelijk verdwaald. Soms krijg je het gevoel dat je door het oerwoud een weg moet uit hakken. Soms kom je een verdwaald stuk touw tegen die iemand heeft op gehangen om langs een stuk rots te komen. Ik moet eerlijk toe geven dat ik het pad een beetje onderschat had en mijn conditie overschat, want al gauw liep ik met mijn tong op mijn schoenen. Bas van der Ploeg daarentegen, liep als een kiviet vooruit te huppelen. 5 uur later bij het bivak wist ik weer waarvoor ik het allemaal deed. Er volgde een mooie avond en de laatste zonnestralen schenen op het bivak. Het beloofde die avond een mooie sterren hemel te worden.

Om half vier loeide de wekker, waarop Bas van der Ploeg verse koffie zetten en voor mij een bakkie thee. Na mijn ontbijt van kant en klare pannekoeken uit de supermarkt met chocolade om de droge meuk weg te krijgen, zijn we op gestaan. Bij het eerste licht, stonden we onderaan de wand. Hmmm, de rotsen waren bedekt met een dun laagje ijs of waren onbeklimbaar door een overhangende sneeuwluifel. Uit eindelijk kozen we voor een natte schoorsteen met een dun laagje ijs. Bas van der Smeede klom deze lengte voor en maakte er een combi van drytoolen en artificieel klimmen van. De rest ging voor meer tempo er jumarend achter aan. Bas Visscher ging de 2e lengte voor, dat was een plaatroute met een bevroren smeltwater laagje ijs. Half vrijklimmend, half artificieel kwam hij erdoor heen. Helaas hadden we al heel veel tijd verloren bij de eerste twee lengtes terwijl de natte lengtes volgens de topo nog moesten komen. Gelukkig volgden eindelijk wat droger terrein en we klommen als twee touw groepen verder. Bas vander Ploeg en ik pakten nu het voortouw. Na wat makkelijker rots terrein volgde een lang couloir. Normaal 3e graads terein, maar nu voorzien van een mooi laagje firn.

We bereikten eindelijk de eerste zonnestralen en pakten een reepje chocola. Daar al die natte en vereisde lengtes hadden we maar liefst 6 uur gedaan over nog geen 200 meter. De noordwand is zo een 850 meter, dus dit ging hem deze keer niet worden en besloten ab te seilen. Onze revange moet maar een keer in het najaarplaats vinden, als de sneeuw uit de route is gesmolten en het weer wat kouder wordt. Misschien is het ook beter een extra daggie vrij te nemen, zodat je eventueel nog een bivakje in de wand kan maken.......

Helaas moesten we daardoor wel weer die hindernis baan terug klauteren door de boesboes. Het is lang geleden dat ik zoveel spierpijn had, haha. Op naar China!!!!