Toch nog succes!

Wed, 08/28/2013 - 20:22 - Bas vd Smeede

Ik zit voor mijn kleine tentje in het vooruitgeschoven basiskamp en zit flink te balen. Eindelijk mooi weer en wij zijn niet aan het klimmen. Gisteren begon een mooi weer window en  begon ieder team aan een poging in de kollosale oost-wand. Vlot jumaarde we onze vaste touwen omhoog en bereikte onze vorige standplaats. Boven ons een aantal mooie cracks en een enigszinds nat dakje. Ik besluit een poging te doen deze lengte vrij te klimmen en doe dunne sokjes aan en klimschoenen. Het 6a terrein klim ik vlot, maar moet het natte dakje even artificieel door klimmen. Wanneer ik op de stand aankom en het haultouw inhaal, blijkt deze vast te zitten. We trekken alletwee wat aan het touw en plotseling komen er wat stenen los. Beneden me hoor ik een luide kreet. Duidelijk is dat Saskia geraakt is door één van de stenen. Met een hartslag van 200 begin ik snel ab te seilen. Sas had een steen op haar rug gekregen. Gelukkig viel de schade mee, maar haar rug was zo stijf dat verder klimmen uitgesloten was. We besluiten terug te gaan. Aangezien het einde van de expeditie naderd, besef ik me dat we niet nog een kans krijgen. Ik weet zeker dat we een goede kans maakte in de lijn die we hadden uitgekozen. Door de teleurstelling, gecombineerd met de vermoeidheid van de afgelopen weken, schieten de tranen in mijn ogen......

 

Het is 4:00 's ochtends. Mijn telefoon probeert me te wekken met een beltoon van Andre Hazes. De tent is volledig bevroren. Als ik me beweeg, dwarellen de ijskristallen om heen. Mijn lichaam voelt gebroken van een ruime week op gevriesdroogt voedsel leven. Zoals elke alpiene start, heb ik ook deze keer totaal geen zin mijn warme slaapzak uit te komen. Toch spoor ik me aan om de brander aan te steken en een cruesli naar binnen te werken. We hebben nog voor twee dagen eten in ons ABC en vandaag ga ik, samen met Bas Visscher en Vincent Perrin een laatste poging doen de top van de Great wall of China te bereiken. We hebben gisteren een lijn gespot door de noordwand. Deze ijslijn zag er niet zo moeilijk uit, dus besluiten we 'light and fast' te gaan. Slechts enkele ijsboren en friendjes gaan mee. Ik doe een poging mijn schoenen te ontdooien boven de brander en in het pikkedonker lopen we richting de wand.

Na de pittige randspleet volgt een firnflank van zo een 60 graden. We besluiten deze te soleren en langszaam komt het ochtend zonnetje op, wat onze koude lichamen verwarmt. We hebben het naar onze zin, ondanks dat ons lijf protesteerd. 

De eerste gully nadert en ziet er toch wel wat stijler uit dan vooraf gedacht. Vincent voelt zich sterk en besluit deze voor te klimmen. Al snel verwijnt hij om het hoekje en wachten wij op het verlossende stand. Het duurt enigszinds lang, maar we mogen volgen. Voor het steile gedeelte had Vincent al zijn enigste boor geplaatst, waardoor hij later een zogenaamde 'birdbeak' in het ijs had achtergelaten. Dit is een haakje die je normaal in een rotsspleet slaat. Nu is het een zuiver psychische tussenzekering. Met mijn voorpunten slechts een paar millimeter in het harde ijs, verwijder ik de birdbeak. Deze passage is bijna loodrecht en we zijn trots op Vincent die dit met één ijsboor heeft voorgeklommen. De volgende lengte pak ik voor mijn rekening, maar is gelukkig al iets minder steil. 

De komende lengtes zijn ééntonig en bestaan uit hard ijs. We besluiten aan touw te blijven. De kuiten verzuren verschikkelijk, maar rond het middag uur komen we eindelijk aan op de graat. Bas komt als eerste aan, maar roept gelijk: de top is nog veel verder!! We blijken naar een soort van tussen graat geklommen te zijn. We eten een reepje en besluiten door te pushen.

een paar uur later komt de top eindelijk in zicht. Bas klimt voorop, maar komt langzaam in zeer brakke sneeuw terecht. De sneeuw corniches bestaan uit een soort van suiker sneeuw. We laten de laatste ijs standplaats zitten en gaan met zijn drieen bevestigt aan het touw richting top. De top euforie is uiteraard een mooie ontlading van deze vermoeiende expeditie. We zijn echter alle ook een beetje gespannen voor de lange afdaling die ons nog wacht. De andere kant van de berg is even stijl, dus willen we over onze eigen route afdalen. We hebben echter alleen maar een enkel touwtje bij ons, dus dat worden een heleboel abalakovs!!! Gezien de moeilijke afdaling noemen we onze route 'Double trouble', maar misschien hebben de ongemakken in het basiskamp ook wel wat te maken met deze routenaam......