Polonaise Hollandaise

Sun, 01/12/2014 - 09:47 - basv

Zie hier het videoverslag van onze beklimming van de Jebel Misht in Oman.  Saskia, Bas, Dorien en ik hebben afgelopen kerstvakantie een nieuwe route geopend op deze imposante 800m kalkwand. We zijn gelukkig met deze beklimming. Het is naar onze mening best een mooie route geworden. Enjoy the movie!

 

 

12 dagen Oman:

Tijdens de eerste dagen van onze trip zijn we gaan inklimmen in de Wadi Al Mayh. Bas en Saskia klommen 2 korte behaakte 6a en 6c multipitch routes, Dorien en ik gingen wat trad klimmen op de korte graatjes. Nadat de problemen met onze huurauto (Nissan Sunny ipv 4x4) waren opgelost vertrokken we gauw richting de Jebel Misht.

 

 

Na een hoop research van Bas naar de eerder beklommen routes zijn we voor een lijn op het middendeel van de zuidwand gegaan. In dit gedeelte van de wand kon hij nog helemaal geen routes vinden en we zagen hier wel wat mogelijkheden. Toen we eenmaal gingen klimmmen waren we niet 100% zeker zijn dat we helemaal de eerste waren. Dorien vond namelijk een loszittend nutje na de 2e touwlengte. Daarna zijn we geen sporen van andere klimmers meer tegen gekomen. We hebben zelf echter ook geen materiaal in de route achtergelaten. Dus echt veel zegt dat ook weer niet. Het blijft uiteindelijk moeilijk om zeker te weten dat we echt de eerste zijn, maar we kunnen er in ieder geval op vertrouwen dat we goede research hebben gedaan. En meer kan je er eigenlijk niet aan doen. 

Het klimmen zelf was mooi en continue uitdagend. Bijna alle lengtes waren dik vijfde graads en er zaten een hoop steile 5c en 6a stukken in. De rots was extreem ruw, wat voor de nodige wondjes op onze huid zorgde. En soms ook voor flinke touwwrijving. Ik heb wel een paar keer flink lopen vloeken toen ik met een loodzwaar touw door een klein dakje heen moest. Zekerpunten aanbrengen ging gelukkig wel redelijk, maar in enkele moeilijke passages moesten we best een aantal meter boven de laatste zekering uitklimmen. Na elf lengtes klimmen begon het al donker te worden en zijn we voor een bivak gegaan. We konden alleen een kleine kuil vinden en hebben daar de nacht uitgezeten.

 

Na het bivak hebben we een aantal touwlengtes door schoorstenen geklommen. Een heel natuurlijke weg, die me ergens wel aan een moeilijke versie van de Cassin-schoorstenen op de Piz Badile deden denken. De crux zat ook hier, ongeveer 6a+/6b. Een volkomen gladde schoorsteen, waar je de hele tijd hard moet duwen om hoger te komen. De enige fatsoenlijke greep die ik op een gegeven moment had was een vuist-jam. Sleuren aan de verklemming totdat ik mijn voeten hoger had. Best hard werken, vooral met een rugzak die in de weg zit.

 

Zoals altijd bleek de top toch verder dan we hoopten. Na 17 touwlengtes kwamen op een grote band. Het werd algauw duidelijk dat we nog steeds een aantal lengtes moesten doen. Maar rond 16.30 arriveerden we dan eindelijkek op de top. Een klein vreugdedansje was wel op zijn plaats. Maar omdat het einde van onze water voorraad in zicht kwam moesten we toch gauw naar beneden. De afdaling via de noordwand is niet moeilijk, maar we kwamen na een tijd vast te zitten boven een steile kloof. We besloten te wachten tot het weer licht werd. De volgende ochtend zijn we terug geklommen en vonden we gauw de goede weg.

Onderaan de wand hadden we al water en cake verstopt. Wat restte was de 25km lange wandeltocht naar de tenten. Maar de Omani zijn zeer behulpzame mensen en we werden letterlijk bij de eerste auto al meegenomen voor een lift. 

We hadden ons voorgenomen de trip te eindigen in de Wadi Daykay, maar dit liep helaas niet goed af. We hadden onze auto via een droge rivierbedding een kloof ingereden. Een paar uur later merkten we dat de rivierbedding compleet was volgelopen met water. Wij waren gelukkig veilig, maar wel omringd met water. Onze auto stond op een eiland! De volgende morgen was het water niet gezakt. Nu hadden we wel echt een probleem. Na wat telefoontjes kwamen we er achter dat er in 2012 een grote stuwdam was gebouwd (die was opengezet), terwijl onze topo uit 2007 kwam. We hebben de ambassade gebeld en die heeft een reddingsbrigade gestuurd. We zijn met een bootje naar de overkant gebracht, maar de huurauto kon niet mee. Het was echter al maandagmiddag, terwijl onze vlucht op woensdagochtend ging Dikke stress om de huurauto!. Gelukkig voor ons was het water dinsdagmiddag ver genoeg gezakt om de auto naar de overkant te rijden, maar dit had toch vrij zuur kunnen aflopen!

Met de beklimming van de Jebel Misht was de buit echter al binnen, dus het is niet erg dat de laatste dagen wat minder waren. We zijn blij met deze route en hebben genoten van deze bijzondere trip naar Oman. In februari wacht een volledig verschillend klimgebied, want dan gaan we naar Senja Island in Noorwegen.