Piz Pal├╝ oostpijler

Sun, 02/02/2014 - 12:46 - Bas vd Smeede

De eerste serieuze alpiene tocht van Saskia en mij was de oostelijke pijler op de Piz Palü noordwand, samen met Jan en Oscar. Deze route wordt niet zo vaak gedaan, maar is echte beauty. Een aanrader. Jan vd Sar schreef een verslag van onze beklimming die eerder in de Hoogtelijn verscheen:

 

De beklimming van de Piz Palü oostpijler  

Datum: woensdag 27 juli 2005  
  Tekst: Jan van der Sar
Foto's: Bas van der Smeede

    

"We gaan de oostpijler van de Piz Palü doen" zegt Bas. Een dag voordat we vanuit Bergell naar Bernina vertrekken hebben Bas en ik nog even telefonisch contact. Bas is op dat moment ergens in Italië. Hij vertelt dat hij tijdens zijn cursus de normaal route naar de top van de Piz Palü heeft gedaan. Onderweg had hij een prachtig uitzicht op de oostpijler. Natuurlijk ken ik de Oostpijler van de Piz Palü. Ik heb de beschrijvingen in meerdere gidsjes meerdere malen gelezen. Deze route is moeilijker en zwaarder dan we ooit gedaan hebben. Met waarderingen variërend tussen AD+ en D en een lengte van 500 meter is het zeker geen eenvoudige route. Maar ondanks dat werkt Bas z'n enthousiasme aanstekelijk. Al snel raak ik ook enthousiast. 

Onderweg in de auto naar de camping in Pontresina krijg ik een eerste blik op de Palü met z'n drie imposante pijlers; wat een aanblik. Op de camping ontmoet ik Bas en Oscar die zich voor deze week bij de groep voegen. Bas stelt voor om direct naar boven te gaan en te profiteren van nog één dag mooi weer voordat het omslaat. Na wat overleggen en bellen met de Diavolezza en Boval hut besluiten Bas, Saskia en ik om naar de Diavolezza hut te gaan. Loek, Lukien en Oscar gaan de volgende dag naar de Boval hut waar wij ze zullen ontmoeten.
De Piz Palü noordwand vanuit de Diavolezza hut


Eenmaal boven bij de Diavolezza hut wordt de aanblik op de Piz Palü overweldigend. De Piz Bernina staat er, vergeleken met de Piz Palü, maar als een verloren pukkeltje bij. Vanuit het noorden gezien met z'n drie pijlers en vier hanggletsjers is het een van de mooiste gletsjergebergte ter wereld. Aldus mijn gidsje. Ik kan mij daar wel in vinden.
 

Doolhof

Morgen, zondag, besluiten we als inlooptocht de Piz Cambrena te doen en daarvandaan over te steken naar de Boval hut. Aangezien we hiervoor een hele dag hebben willen we rond een uur of zeven opstaan. Verwarring alom als we kunnen kiezen tussen ontbijt om 4 uur en 8 uur. Na een extra blik op de weersverwachtingen besluiten we toch maar om het ontbijt van 4 uur te nemen.

De wekker gaat. We doen lekker rustig aan. Geen gestress, we hebben de tijd. Om 5 uur verlaten we zo'n beetje als laatste de hut op weg naar de gletsjer. Al snel gaan we op weg naar het begin van de route naar de Piz Cambrena. Saskia loopt voorop en heeft er schijnbaar veel zin in. Met een hoog tempo halen we 5 touwgroepen in. Bas krijgt boze gezichten toegeworpen wanneer hij ze als laatste passeert. Als Bas het daar later met Saskia over heeft zegt zij: "Ze lopen allemaal veel te langzaam en staan steeds stil om te rusten".

Onze route naar de graat van de Piz Cambrena gaat door een steil sneeuw couloir van rond de 50 graden gevolgd door een stukje rots die we op onze stijgijzers beklimmen. Voordat we bij de graat uitkomen moeten we eerst nog over een stuk sneeuw/ijs van zo'n 30 graden. Onder aan de graat slaat plots het weer om. Voor we het weten zitten we in een sneeuwstorm. We trekken onze jassen en aan en keren om. Eenmaal terug op de gletsjer is de storm al weer gaan liggen. Voor de oversteek naar de Boval hut kiezen we voor de lange route. Deze gaat over de Isla Persa.

Dat de kortste weg over een gletsjer niet altijd de snelste weg is bleek ook deze keer. We komen vast te zitten in een doolhof van gletsjer breuken. Via een omweg kunnen we weer verder. Door dit alles zijn we redelijk moe geworden en besluiten we om even te rusten voordat we de Morteratsch gletsjer oversteken. Vermoeid en uitgehongerd komen we om 3 uur 's middags aan bij de Boval hut. Bas is een bekende. Hij heeft hier twee weken geleden tijdens z'n cursus geslapen. Al snel komt het bier, thee, warmwater (voor de noodles) en drie stukken stevige chocolade taart op tafel. We blijven twee nachten in de Boval hut omdat de komende dagen het weer niet goed genoeg is voor een tocht. Maandag gaan we ijsklimmen en doen we een spleetspringwedstrijd. Het plan is om op dinsdag de oversteek naar de Diavolezza hut maken, op woensdag de oostpijler te doen, door te steken naar de Marco e Rosa hut, donderdag de oostgraat van de Piz Bernina en dan direct afdalen via de normaalroute en de Fortezzagraat naar de Diavolezza hut. Alle voorbereidingen zijn getroffen en de hutten gereserveerd.
 

Vriendschap
Woensdagochtend gaat de wekker om halfvier. Eigenlijk hadden we de wekker niet nodig. We hebben allemaal maar een paar uur geslapen en waren blij dat we uit bed mochten. We ontbijten om 4 uur en lopen om halfvijf de hut uit naar buiten. Loek zwaait ons uit en wenst ons veel succes en een fijne tocht toe. Om kwart over 7 komen we aan bij de voet van de pijler. Hier hebben we een geweldig uitzicht over de omringende bergen. De opgaande zon kleurt de lucht in vele tinten oranje. Ik besef dat dit uitzicht alles goed maakt: het vroege opstaan, de koude en de vermoeidheid. Vanuit dit punt heb ik ook zicht op de oostgraat van de Piz Bernina. Wat een mooie scherpe graat. Zal het beklimmen van mijn eerste 4000-der lukken via deze mooie route?

 

Onderweg naar de voet van de pijler


Bas en ik gaan eerst. Saskia en Oscar komen achter ons aan. De eerste lengte is 4 de graads en direct hard werken. Daarna wordt het 3 de graads en gaan we als een speer door de route. Hijgend vertel ik Bas dat het geweldig klimmen is, maar wel erg hard gaat. Bas zegt: "Jôh, het zijn twee touwlengtes hard werken en dan twee lengtes rust". Daar heeft hij ook wel weer gelijk in. Af en toe werpen we een blik naar beneden of Saskia en Oscar nog te zien zijn. Soms wachten we even totdat we een bekende helm zien en wisselen wat woorden uit: "Gaat het goed", gevolgd door een opgestoken duim en verder gaan we weer. Met dit tempo hebben we binnen 3 uur de helft van de route achter ons.
 

Ergens in de route


Achter Saskia en Oscar aan klimmen nog twee personen. Het blijken Italianen te zijn. De Italiaan maakt zo dicht boven Saskia stand dat z'n billen een meter boven Saskia hangen. Van die afstand kan ze goed zijn adem ruiken. Op een volgende standplaats biedt de Italiaan water aan aan Saskia. Ze bedankt hem vriendelijk en wijst op het slangje dat uit haar rugzak steekt. Ook al is die marsthee niet te drinken, het is altijd beter dan het water van die Italiaan. Gaandeweg blijken het best vriendelijke mensen te zijn en ontstaat er een soort vriendschap.
 

Slechte sneeuw
Volgens een Engelstalig gidsje zouden we linksom een gele rotsband moeten volgen als we een toren van rotsblokken zouden naderen. Na een vluchtige blik op dat bandje besluiten we de torens maar te lijf te gaan. Alles beter dan enkele honderden meters boven de afvoer van een hanggletsjer door losse troep te moeten klimmen. Saskia en Oscar doen dit wel waardoor onze voorsprong nog groter wordt. De passages die nu volgen gaan langzamer. Het is dan ook zeker geen 3 de graads terrein meer, maar eerder 4 de graads terrein. We moeten over gladde platen en door overhangen heen, maken indraai passen en piazzen ons langs spleten. En dit alles op D-schoenen.

Na twee touwlengtes wordt het terrein weer makkelijker, maar vanaf dit punt lukt het ons niet meer om de volle 60 meter touw uit te klimmen. We zijn blij als we na 50 meter stand kunnen maken. De touwwrijving is gewoon te groot. 
Op een gegeven moment krijgen we van Oscar de vraag om op hen te wachten. We hebben dan een uur voorsprong op Saskia en Oscar. Ik maak van de gelegenheid gebruik om naar het "toilet" te gaan aan een snel gemaakt borst gordeltje. Tijdens deze pauze wordt het mij duidelijk waarom er geen escape uit deze route mogelijk is. Aan beide zijden van deze pijler bevinden zich de "stortkokers" van de hanggletsjers. De hele dag door regent het sneeuw en ijs naar beneden. Niet bepaald een plaats waar je in terecht wilt komen.

Wanneer Saskia en Oscar op onze standplaats aankomen hebben we nog 2 ½ touwlengte te gaan tot aan de sneeuwgraat. Snel gaan we weer verder. Onder aan de sneeuwgraat bereiden we ons alvast voor terwijl we op Saskia en Oscar wachten. We bergen het touw en zekeringsmateriaal op en halen de stijgijzers, ijsboren en pikkels te voorschijn.

De sneeuw op de graat is niet meer in goede conditie en we besluiten dan ook snel om het hele eind af te zekeren. Ook besluiten we om niet meer door te gaan naar de Marco e Rosa hut maar om terug te keren naar de Diavolezza hut. Het zicht is slecht en we zijn aan de late kant. Ik bel met Loek voor het afbellen van de Marco e Rosa hut. Daarna bel ik met de Diavolezza hut voor het reserveren van een overnachting. Bas klimt het hele stuk voor en wij klimmen er achteraan. De bewolking die de hele dag al rond de top dwarrelt belemmert ons nu het zicht naar boven. Er valt zelfs een beetje hagel uit. In de verte verdwijnt de enige andere touwgroep van die dag.
 

De oosttop van de Piz Palü (3882 m) 27/07/2005 omstreeks 17:00 uur


Na het omhelzen van elkaar en het maken van enkele foto's dalen we met hoge snelheid via de normaal route richting hut af. Eerst moet de steile sneeuwgraat van de "Öst Gipfel" nog afgedaald worden. Door de slechte sneeuw klimmen we dit stuk af. Op onze stijgijzers skiën we het volgende sneeuwveld af. Aan het einde van de gletsjer, voor het rotspad naar de hut, komen we onze Italiaanse vrienden weer tegen. We vragen of ze alvast willen doorgeven dat wij er aankomen want we zijn veel en veel te laat voor het avondeten. Op enkele honderden meters voor de hut halen we de compleet uitgeputte Italianen weer in zodat we toch nog eerder in de hut aankomen. 

In de hut worden we hartelijk ontvangen. We zijn ondertussen stamgasten geworden. Waarschijnlijk heeft het repareren van de muntjesautomaat voor de douche gisteravond hieraan bijgedragen. We worden netjes uitgenodigd om aan tafel te gaan bij de enorme ramen met uitzicht op onze trofee: de Oostpeiler van de Piz Palü

 

De volgende dag even trots poseren voor onze trofee