Paasweekend Ettringen

Tue, 04/22/2014 - 23:45 - basv

De plannen voor Pasen stonden al geruime tijd vast. Iris, Julius, Dorien en ik widen een paar dagen in Chamonix gaan ijs en mixed klimmen. Maar toen we vorige week woensdag het weerbericht nog eens goed bestudeerden, concludeerden dat we beter niet naar de Alpen konden rijden. Verse sneeuw en harde wind waren voorspeld. Ettringen dan maar, het fantastische spleetklim gebied bij Koblenz. Een verslag van vier dagen klimmen.

Op vrijdagochtend worden we in de regen wakker op de camping Falkleymuhle. Het is koud, grijs en nat. Een bakkie koffie halen in Mayen lijkt de beste optie. Maar als we in een lokale bistro ons koffie en taartje hebben weggewerkt is het buiten opgeklaard. We rijden rond 13u naar sector Lonnenloch. Deze sector staat alleen in de nieuwe topo en die heb ik nog niet zo lang in mijn bezit. De eerste keer hiernaartoe dus. Een nieuw gebied is altijd even zoeken en na enig zoeken vind ik wat daalsporen dwars door een struikgewas. Na via steile modderhellingen te zijn afgedaald vind ik de rotsen. Er blijkt iets verderop een heerlijk breed pad naar de rotsen te lopen. Ondanks enige brandnetelbulten gaan we dan gauw maar aan de slag. Het mooie aan Lonnenloch is dat er aardig wat 5jes bij elkaar zitten, iets wat je in de regio eigenlijk maar zelden hebt. En de routes zijn nog leuk ook.

Na wat inklimmen ga ik voor de route J.P. (7). Ik verzuur behoorlijk in de instap maar als ik hem eenmaal door heb gaat de rest van de route goed. Daarna doe ik nog 'The profit of Doom' (7). Dat is eigenlijk een 5c met een paar moeilijke passen boven een bandje. Na wat geaarzel trek ik mezelf erdoorheen - leuk, maar ook wat blokachtig en spannend. Aan de overkant staart dan de supermooie 'Le Mitard' me aan, maar we besluiten toch maar aan het avondeten te gaan. We zullen dus nog eens terug moeten naar Lonnenloch voor deze mooie crack.

Op dag 2 gaan we naar Kottenheim, sektor Arena. Hier kan je heel veel verschillende soorten routes doen. Ik begin met de 'di-Fissure' (6). Een mooie, krachtige piaz. Daarna duik ik 'Uberdacht' (8) in. De route is maar net 10m hoog maar toch is het uitdagend. tricky klimmen. Er zitten een paar goede grepen maar daartussen moet je goed op kleine treedjes staan om erbij te kunnen. In de onsight poging ben ik echt kansloos, maar na enig uitwerken krijg ik het idee dat het wel mogelijk is. Als ik een poging doe vergeet ik door te pakken naar de hoogste sloper aan de rechterkant, waardoor ik val. In de poging daarna weet ik precies hoe het moet en daardoor lukt het even later om de beklimming te doen. Toffe route, lekker technisch en niet eens heel erg fysiek. Dorien besluit nog om Laura's Stern (5, maar erg hard als je niet kan jammen) te doen zonder tape (zijn we vergeten in te pakken, stom!). Het lukt bijna onsight, maar ze is daarna toch wel wat schaafwondjes rijker...

 

Dorien in 'Aucune Plaquette' (7).

 

Op zondag gaan we naar de sektor Ritual in Ettringer Lay. Er zitten een hoop leuke inklimmers zoals Training for Utah. Hoewel je wel echt van spleetklimmen moet houden om die als 5- te kunnen klimmen. Ik zoek nog een leuk projectje voor vandaag. Eigenlijk overweeg ik om de spleet Toxoplasma te gaan doen. Maar de route Technomage (8-) zit vlak naast naast onze opwarmers en die ziet er ook wel leuk uit. Die dan maar. Het blijkt een vrij technische route met een paar subtiele stapjes.De bewegingen voelen vrij moeilijk aan als ik er in stap. Zou ie wel lukken?

Toevalligerwijs zijn Paul Lahaye (veel mooie klimfoto's op zijn blog www.lahaye.ws) en Isolde naast ons aan het klimmen. Isolde geeft een paar nuttige tips over Technomage aan Dorien en mij. Ik verpruts desondanks mijn volgende poging,. Een toffe 'voet bij hand' beweging en vertrouwen op een paar kleine treetjes, dat is het belangrijkste. Ik doe nog een poging. Goed concentreren op het 1e deel, en als ik daar doorheen ben weet ik dat het bovenste deel niet meer gaat mislukken....yes, ketting geklipt! Net zoals gisteren blijkt de methode toch belangrijker dan het fysieke aspect.  Dorien doet in de tussentijd Aucune Plaquette (7), een super mooie cleane crack. De route laat zich goed afzekeren en ze weet steeds goede posities te vinden om cams te plaatsen. Het wordt een mooi gevecht en iedereen op de grond reageert heel enthousiast als ze de topketting klipt. Een mooie crack getopt, en nog onsight ook! 

Op maandag doet bij iedereen het lichaam wat zeer. We gaan naar Schiffsbug. Vandaag wil ik proberen om een uitdagende crack te klimmen. Genoeg technisch gepriegel gehad afgelopen dagen. De route 'Mettwurstchen' (7+) lonkt. Als ik een opwarmroute doe klimt Gerke deze route. Hij vertelt me daarna dat het einde nog wat tegenvalt en dat je best wat verschillende jams moet leggen. Ik aarzel wat maar besluit dat ik er ook maar aan moet geloven.  

Julius in Mettwurstchen.

 

We verzamelen alle grote cams die we kunnen vinden en dan ga ik omhoog. Het eerste deel bestaat uit vuistjams. Ik heb maar 2 grote blauwe cams en ik hoop van harte dat er in het bovenste deel geen grote spleet zit. Mijn jams zitten gelukkig solide, maar als ik halverwege plotseling een goede bak vastheb voelt dat toch veel beter.... Dan volgt er een goede rust op een plateau. Ik inspecteer het bovenste deel en ik vrees dat ik niet genoeg gele cams bij mij heb. Na wat getier, wat op- en afklimmen en het vervangen van enkele cams heb ik het juiste materiaal. Een paar keer keer goed uitblazen en dan bijt ik me vast in de route. Het jammen voelt intens en ik geniet van de bewegingen. Er blijven goede voetsteunen komen, maar het leggen van goede jams voor mijn handen is echt noodzakelijk. Mijn hart gaat tekeer. Ik vertrouw mijn zekeringen, maar vallen....nee dat wil ik zeker ook niet! In de laatste meters wordt de spleet smaller en smaller. De tophaken komen in zicht, nog één steil stukje. Ik weet mijn voeten gelukkig net op tijd op goede treden te plaatsen. De eindgreep dan. Ai, die valt tegen. Ik moet nog klippen. Met trillende benen weet ik het setje van mijn gordel te halen. Ik begin te blazen om het hoofd koel te houden. Kom op, nu nog het touw. En dan de bevrijdende klip. Wauw! Ik ben superblij met de route. Erg gaaf om hem volledig op eigen pro te klimmen, en gelukkig ook in de eerste poging (ik had hem niet graag nogmaals gedaan).

Julius en Dorien stappen er ook nog in. Julius komt erg dichtbij maar weet helaas net niet de laatste passen te maken. Volgende keer lukt het hopelijk! En dan is het tijd om naar Amsterdam te rijden.  4 super dagen gehad - Chamonix is even niet in mijn hoofd geweest! Wanneer mogen we weer naar Ettringen?