Zonnige Zuidpijler van de Barre des Ecrins

Sun, 09/07/2014 - 22:28 - basv

Een gastblog van Regien Winnubst 

Ik zie een lichtje aan komen lopen over het campingveld met een grote pizzadoos in de hand langs de nog bier drinkende, boom omzagende studenten. 12.15 uur, na drie heerlijke uurtjes slaap zet in mijn tanden in ons verrukkelijke ontbijt. 

 

Met drie dagen goed weer in het vooruitschiet besluiten ik,(Regien - vriendinnetje van =>), VincentP en BasV voor de Zuidpijler van de Barre des Ecrins te gaan. Een serieuze, lange route met veel losse rots en ver van de bewoonde wereld. We nemen uitgebreid de tijd om de route voor te bereiden. Weerbericht checken, langs het gidsenbureau, foto’s maken in de lokale bieb van de zeldzame Labande gidsjes, verslagen van eerdere beklimmingen op internet lezen, nog een keer weerbericht checken, sokken wassen, tas inpakken en natuurlijk veel eten en drinken. Met alle bij elkaar gezochte informatie maken we samen onze persoonlijke FR-NL vertaler Vincent een plan d’route.

We vertrekken in het holst van de nacht vanaf de Pré Madame Carle parkeerplaats. Twee uur lang volgen we het kronkelpad en de morenerug die ons bij de instap zal brengen. Na een paar toch niet zo misleidende steenmannen te hebben genegeerd komen we via geröll voor gevorderden uit bij de nog keiharde sneeuw. Vincent zijn hoogtemeter vertelt ons dat we nog 200 hoogtemeters moeten maken naar de randspleet. Met de stijgijzers onder de voeten vorderen we gestaag. Onder ons zien we twee lampjes dezelfde kant op komen. Onderaan de randspleet gaan we aan touw. Vincent gaat op ontdekkingstocht en ik geef hem flink wat meters. Achter me hoor ik Bas(drommels, drommels en nog eens drommels!) klooien met de geleende light and fast stijgijzers.

Na een lengte te hebben geklommen over de randspleet stappen we rechts van de sneeuw de rots in. Stijgijzers uit en tempo maken. Het 3e graads terrein valt nog flink tegen op onze bergschoenen. Bolle afgesleten rots met klein los grut erop. Een paar 100 meter en een zonsopgang verder verandert de rots naar een meer verticale stijl. We houden een korte (WC)pauze en trekken onze klimschoenen aan. Rechts kijken we tegen de indrukwekkende Arête Rouge aan. Wij beginnen aan onze klim over de Tete Rouge met daaropvolgend de Tour Grise.

Vincent klimt al lekker in het zonnetje, Bas en ik steken onze hoofden uit voor de eerste zonnestralen. Het heerlijke voordeel van een zuidwand.

 

 

 

We vorderen flink wat meters aan lopende zekering. De moeilijkere passages zekeren we uit. Als we boven ons kijken zien we de indrukwekkende wand en de weg die we nog moeten afleggen. Prachtig uitzicht op de Ailefroide. Winterse condities daar aan de overkant van de Glacier Noir. 

 

 

Aangekomen onderaan de bastion zien we nog een andere touwgroep en weer de snelle Fransen. De Fransen maken vaart en nemen de directe 6b variant. De andere touwgoep blijken ook twee Fransen te zijn die de nacht op de wand hebben gebivakkeerd. Met hun enorme rugzakken lijken ze het zwaar te hebben. Gedesoriënteerd door de route die Fransen nemen klimt team bivak te hoog door voor de traverse. Van een afstand kunnen we mooi het schouwspel observeren en onze eigen lijn trekken. In de topo wordt deze lengte de traverse met loszittende blokken genoemd. Bas maakt stand net naast de traverse en bedwingt zonder kreuntjes de lengte. Als eervolle laatste kon ik alle bomvaste cams wankelend sjorrend eruit halen. Een genot. 

Op de Bastion moeten we alles uitzekeren. Het voordeel aan met drie personen klimmen is dat een altijd zijn handen vrij heeft. We hadden een strikte taakverdeling; voorklimmer – zekeraar – feeder/fotograaf. Na genoeg eten, drinken en foto’s is er zelfs ruimte voor een powernap. De Fransen boven ons vergemakkelijken het route zoeken. De laatste twee lengtes kunnen we bijna ruiken! De crux is een prachtige scheur in de een-na laatste lengte in de wand. Met wat aanmoedigingen als ‘kom op schatje!’ en wat gekreun vanuit de spleet werkt Vincent zich door de laatste meters. Aangekomen op de graat beseffen we al te goed dat het laat is en we nog een heel eind moeten. De uitklim bestaat uit 300m 3e/4e graads klimmen richting de top van de Barre. Een uitwijkmogelijkheid is traverseren naar de sneeuw en door een couloir de normaalroute bereiken. We besluiten te kijken hoe de sneeuw aanvoelt en dan een beslissing te maken. De moeheid slaat bij ons allemaal toe en het duurt even voordat we weer meters maken. Via de sneeuw is de keuze. Kop over kop trekken we een spoor omhoog naar een onbekend punt. De bovenkant van onze berg bevindt zich in een dikke wolk. Soms ontstaat er een stukje zicht en kunnen we weer netjes koers houden. Sneller dan verwacht popt Vincent zijn hoofd boven aan de zijkant van een sneeuwluifel en staan we even later blij op de graat. 

We zetten onze advanced graat touwtechniek skills in en beginnen met afklimmen. Achter ons zien we opeens een touwgroep achter ons; welke gek bevind zich nou om dit uur op de normaalroute van de Barre?! Tot verbazing van beide partijen blijken het de Franse 6b hossers te zijn. We zoeken samen naar de eind-abseil en dalen af naar de gletsjer. Daar staat ons nog een mooi portie sneeuwstampen naar de Ecrinshut te wachten. Toen we probeerden te reserveren was de hut helemaal volgeboekt. Hopend op een bedje en een kan warm water voor onze avondmaaltijd zetten we vaart naar beneden. In de hut aangekomen zijn alle lichten al uit. We gaan op zoek naar de huttenwaard. Door een strenge dame worden we aangesproken met de vraag of we gereserveerd hebben en waar we vandaan komen. Met een vriendelijke lach krijgen we 3 blikjes cola en een matrasje in de eetzaal toegeschoven. Voldaan, maar hongerig, genieten we van het moment. Na een nachtrust in 2 sessies, een nachtelijke verhuizing eetzaal-slaapzaal, en een ontbijtje lopen we voldaan, kletsend richting het dal waar ons nog een heerlijk stukje pizza te wachten staat!

Bij terugkomst beseften we nogmaals dat het een berg is om niet mee te sollen. Op dezelfde dag als onze beklimming is er nog een touwgroep ver onder ons geweest die uit de wand is geplukt.