Slecht weer op de Noire

Sun, 08/09/2015 - 15:38 - Vincent Perrin

De Peuterey Integraal

Na een week lang een NSAC C1 cursus te hebben gegeven vanuit de Oberwalderhutte, was het tijd om weer zelf te gaan klimmen. De planning was om 2 weken lang in Chamonix te gaan klimmen met mijn broer. Nog voordat ik daar aangekomen was, kreeg ik van hem een smsje dat de integral de Peuterey net geklommen was en goed in conditie is. Deze route aan de achterkant van de Mont Blanc is de langste graat beklimming van de Alpen en duurt meerdere dagen om te beklimmen. De route begint met de beklimming van de Aiguille Noire de Peuterey via de zuidgraat, een TD+ route bestaande uit meerdere torens (42 touwlengtes tot 5c in totaal), gevolgd door de beklimming van de Aiguille Blanche de Peuterey en als laatste de beklimming van de Mont Blanc zelf. Een totaal van ongeveer 4000 hoogtemeters. 

Om een dergelijke tocht te klimmen moet het meerdere dagen mooi weer zijn. Gedurende meerdere dagen keken we 's ochtends en 's avonds of er goed weer aan kwam. Eindelijk was het zover. Zondagochtend zagen we dat het maandag en dinsdag prachtig weer zou worden. Woensdag ook, maar met een kleine kans op een buitje in de avond. Nu was onze kans. Onze strategie was om voor 4 dagen eten mee te nemen en slaapspullen. De planning was om de eerste dag zo hoog mogelijk op de Noire te slapen. De tweede dag naar de Craverie Bivak tussen de Noire en de Blanche en vervolgens de laatste dag de Mont Blanc op. Een nadeel van deze tactiek is dat je hele zware rugzakken mee hebt, een voordeel is wel dat je wat meer marge hebt. Een ander probleem met de route in de huidige conditie is dat er waarschijnlijk geen water te vinden is op de Noire omdat de zomer zo warm is geweest. We nemen ieder 3L water mee en hopen dat dat genoeg is.

We vertrekken zondagmiddag naar de Borellihut in Val Veny, aan de achterkant van de Mont Blanc. Als we uit de auto stappen, begint het helaas te regenen. De hut was gesloten door steenslag (werd ons door het gidsenbureau verteld) maar tot onze verbazing kunnen we nog bij het slaapgedeelte naar binnen. Dat scheelt toch weer buiten slapen.

De eerste dag

Om 4u 's nachts staan we maandag op om aan te lopen naar de route. De wand is helaas nog nat, wat het niet makkelijker maakt om te klimmen. Het begin is ook meer grassige rotshellingen, wat niet perse heel mooi klimmen is. De rots word gelukkig steeds beter naarmate we verder klimmen en het klimmen zelf wordt ook steeds leuker! Gestaag klimmen we door, maar echt snel zijn we niet, mede door de zware rugzakken.

Aan het einde van de dag stel ik voor om alles voor te klimmen in de hoop dat we er sneller door gaan. Als we om 19u op de top van de Welzenbach uitkomen, wat ongeveer halverwege de Noire is, besluiten we daar te bivakken omdat er riante bivakplekken zijn. We zijn helaas niet zo snel geweest als we hadden gehoopt, maar omdat we voor 4 dagen eten hebben, kunnen we dat hebben.

Eerst tijd voor wat avondeten en een beetje bouillon. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht op Courmayeur en op de achterkant van de Mont Blanc.

De tweede dag 

Na een prachtige nacht onder de sterrenhemel, komen we net voor zonsopgang onze slaapzakken uitgekropen om te ontbijten. Omdat we allebei ongeveer nog 1L water hebben, besluiten we te ontbijten met wat mueslirepen en het water niet te gebruiken voor een adventurefood-ontbijt (scheelt ook tijd en gas). Voor 's avonds hebben we minimaal nog een halve liter nodig. Vanaf de Welzenbach maken we een korte abseil en beginnen we aan de beklimming van de volgende toren, de Brendel. Net voor de top van deze toren vinden we tot onze grote vreugde een heel klein sneeuwveldje van een paar vierkante meters die we kunnen gebruiken om wat water te smelten. Grote hoeveelheden sneeuw smelten kost best wat tijd, maar dit is waarschijnlijk het laatste sneeuwveld voordat we de sneeuw van de Blanche zullen bereiken, dus we nemen de tijd veel water te smelten en wat bij te drinken.

De volgende toren is de Ottoz, technisch de meest moeilijk van allemaal met 2 steile 5c lengtes achter elkaar. Deze neem ik voor mijn rekening en maar goed ook, want Mickael heeft het vrij zwaar bij het naklimmen ervan. Op dat moment worden we ingehaald door twee Duitsers die 's ochtends superlicht zijn vertrokken (met alleen eten voor anderhalve dag en een minimum aan bivakmateriaal) en gelijk door willen naar de Cravieri bivak. Ze vragen nog of we weten wat het weer gaat doen. Ik vertel hem dat het weer waarschijnlijk tot woensdagavond goed is, maar dat het een oud weerbericht is. In een absurde tempo klimmen ze door.

Na de Ottoz is de Bich aan de beurt. Gestaag klimmen we door met hier een daar een wat moeilijker stukje en komen we uiteindelijk boven. We worden dan getrakteerd op het prachtige zicht op wat ons nog te wachten staat: de Noire, de Blanche en de Mont Blanc. Even abseilen en dan komen we op de breche naar de Noire terecht. Helaas krijgen we ons touw niet meer terug en moet Mickael weer omhoog klimmen. Dat opgelost hebbend, klimmen we de Noire op, wat meer op een grote puinbak lijkt en de goede rots die we tot nu toe hebben gehad is verdwenen. Om 18u bereiken we op de top van de Noire. We besluiten daar te bivakken en naar het weer te kijken. De afdaling van de Noire naar de Blanche bestaat uit meer dan tien (beruchte) abseils en naar de Cravieri bivak wordt dan waarschijnlijk nachtwerk. Eenmaal aan de abseils begonnen is er ook geen weg meer terug. Vanaf de top van de Noire kan men nog vluchten via de oostgraat.

Slecht weer op de Noire

Tot onze grote schik is het weerbericht totaal veranderd. Ondanks de vele fohn wolken die we gezien hebben, is dit wel een grote omslag. Er is niet meer een kleine kans op regen woensdagavond, maar de regen begint vanavond tegen 20u al! Het wordt ook nog kouder, woensdag in de ochtend slecht weer en in de middag wat opklaringen. Dat was niet gepland, hopen dat het meevalt! Met dit weerbericht willen we in ieder geval niet door gaan naar de Mont Blanc. We besluiten dan ook om bij de eerst volgende mogelijkheid naar beneden te klimmen via de oost graat (normaal route).

Nu nog naar beneden is riskant omdat de oostgraat bestaat uit 1200 hoogtemeters afklimmen en het ieder moment kan beginnen met regenen. We maken nog even wat adventurefood klaar, drinken nog wat bouillon (heerlijk!) en wachten op de regen die rond 20u inderdaad begint . Grote wolken hebben zich inmiddels verzameld en we zitten in een volledige whiteout. Helemaal ingepakt in onze slaapzak en bivakzak proberen we te slapen. Als we de volgende ochtend wakker worden regent het nog steeds en verandert de regen al snel in sneeuw. Het nieuwste weerbericht voorspelt sneeuw en heftige wind tot vanavond 20u! Dat wordt een hele dag het slechte weer uitzitten...  wat betekend dat we nog minimaal 24u vastzitten in onze bivakzak. Mickael belt kort met de bergredding om met ze te overleggen, maar die kunnen natuurlijk helemaal niets doen met dit weer.

Inmiddels sneeuwt en waait het zo hard dat we helemaal ingepakt in onze bivakzak moeten blijven. Af en toe eten we een mueslireep. We kunnen er niet eens uit om wat sneeuw te smelten, eten klaar te maken of naar de wc te gaan. Ondanks dat onze bivakzakken voor een deel uit goretex bestaan, begint het binnen in toch vochtig te worden. Dit is heel gevaarlijk, omdat dan onze donze slaapzakken nat worden en hun isolatie verliezen. De enige manier om dit tegen te gaan is om zo min mogelijk water/sneeuw op de bivakzak te laten liggen zodat deze goed kan ademen en de lucht binnenin heel vaak te verversen met drogere lucht van buiten. Vanaf dat moment begint de sleur om iedere 5 minuten de bivakzak van binnenuit droog te kloppen en te ventileren. De tijd gaat heel langzaam voorbij en we kunnen eigenlijk niets anders doen dan naar de binnenkant van onze bivakzak staren of proberen te slapen. Langzaam gaat de tijd voorbij. Heel langzaam....

Rond een uurtje of 4 's middags lijkt het op te klaren en kunnen we er heel snel even uit om naar de wc te gaan. Helaas is dat van korte duur en tegen een uur of 5 sneeuwt het nog heftiger dan ervoor. Tegen een uur of 8 's avonds lijkt het definitief op te klaren. Wat een opluchting! Eindelijk kunnen we wat sneeuw smelten, sneeuw zat om ons heen! Als adventurefood hebben we tartiflette mee. Een lokaal frans gerecht met aardappel, kaas, spek en ui. Het lijkt er niet echt op, maar het is wel lekker om wat warms te eten en eindelijk wat te drinken. We zijn opgelucht dat het weer verbeterd is, maar zien nog een beetje op tegen de nacht. De hemel is helemaal opengetrokken en op deze hoogte zal de temperatuur tussen de min 5 en min 10 schommelen.

Door de kou slapen we niet heel goed, maar we weten dat de kou maar tijdelijk is. Af en toe vraag ik aan Mickael of hij het niet te koud heeft, hij heeft een dunnere slaapzak dan ik en ik maak me een beetje zorgen om hem. 

Afdaling via de oostgraat

Wat een genot zijn de eerste zonnestralen in de ochtend! Ze betekenen het einde van in de bivakzak zitten, waar we inmiddels al bijna 36 uur in liggen, waarvan 24uur in de regen/sneeuw. We ontbijten goed en maken ons klaar voor de afdaling. We hebben het tot nu toe goed uitgehouden, maar de afdaling is nog een hele klus. De eerste paar honderd hoogtemeters van de puinbak die de Noire heet ligt bedolven onder 10cm sneeuw en hier en daar hangt er nog een wolk op de route. In meerdere topos staat dat je in principe alles kunt aflopen, maar we maken dankbaar gebruik van de abseilpunten die we onderweg tegenkomen. Hier en daar is het nog een beetje nat en ligt het een en ander los. Dit zorgt er voor dat alles vrij traag gaat (natuurlijk ook door de vermoeidheid en het weinig eten van de afgelopen paar dagen). We klimmen, lopen en abseilen (een streng van ons dubbeltouw sneuvelt als er een scooterformaat rotsblok loskomt en er op valt). Tegen een uur of 18u 'savonds staan we eindelijk onderaan de wand en om 20u stappen we onze auto weer in. Terug naar Chamonix voor een verdiende burger. Bij de MBC (micro brasserie chamonix) is er anderhalf uur wachtrij, dus gaan we naar Poco Loco en nemen 2 colas pp en de grootste burger die ze hebben. Vervolgens gaan we nog een panache drinken in chambres 9 waar Ruby (ASACster die nu in Chamonix woont) werkt.

Al met al een heen avontuur beleeft. Jammer dat we de integraal naar de top niet hebben kunnen afmaken, dat komt een volgende keer!