Terug in het basiskamp

Wed, 08/10/2016 - 16:23 - Basecamp

Kaboem…!! Buiten de tent klinkt een oorverdovende knal. Ik lig roerloos in mijn slaapzak en vraag me af hoe ver de tent van de wand staat. Het geluid van de steenlawine zwelt aan en naast me hoor ik Vincent en Regien roepen. Ik weet dat de tentjes op een veilige plek staan, maar toch beklemt de gedachte dat het ijs ons kan raken. Als het geluid wegsterft probeer ik me te ontspannen. We liggen hier veilig.
Regien, Vincent en ik hebben de tenten gezet op bijna 5000m, onderaan de imposante ijswanden op de eerste Virjerab gletsjer. De hele nacht tikt de regen op het tentdoek. Het is warm buiten, te warm. In ieder geval te warm voor een ijsklimroute. Naast de knallende serac’s hoor ik links van mij ook luid kabaal. Vincent beklaagt zich luidkeels over de bedwelmende gassen die uit de slaapzak naast hem opstijgen. Ik ben blij dat ik een Bibler voor mezelf heb.
Mijn gedachten gaan naar de aanloop van gisteren. Toen we aankwamen bij de tent van Bas vd Ploeg en Sjoerd op 4300m zagen we eigenlijk al meteen dat de condities in drie dagen veel slechter waren geworden. Van de vier opties voor nieuwe lijnen zijn er drie al niet meer te doen. Tijdens onze rustdagen is het extreem warm geweest. Zo warm dat we alleen in de eettent voldoende schaduw vonden. Van afstand zien we al dat het het ijs zwart en bruin is geworden door alle steenslag. Ik krijg er een hard hoofd in.
Sjoerd en Bas wensen ons succes en we lopen weg richting ons kampje. Nog geen tien minuten later dondert er een giganstische serac naar beneden. Later horen we van Sjoerd dat hij de brander nog maar een keer aanstak omdat hij verwachtte dat we meteen weer op de stoep zouden staan voor een bakkie thee. Maar onze tentjes staan nog onder de ijswand, dus we moeten er sowieso heen.
De hele nacht door regent het en klinken er lawines. In de tent raakt alles drijfnat. We liggen direct op het gletsjerijs en het vocht dringt door het grondzeil heen. Als het licht wordt zie ik dat het mistig is buiten en nog steeds regent. Het lichtpuntje is dat we onze e-readers hebben meegenomen tegen de verveling, maar je kan je natuurlijk wel afvragen in hoeverre je goed weer afdwingt met dit soort apparaten…. Als het eventjes opklaart gaan we de tentjes uit en lopen we over het ijs. Misschien toch dat ene couloir aan de achterzijde van de gletsjer?
‘Ik vraag me af of we de randspleet nog overkomen, hij hangt extreem over’, zegt Vincent.
‘Ik zie ook allemaal lawinesporen onderaan’, voegt Regien toe.
We weten het eigenlijk alle drie al. Het is te warm, er zijn te veel lawines en het weer is te slecht geworden. Maar wat dan? Ons kampje staat op 8 uur lopen van het basiskamp en we hebben per persoon 25 kilo materiaal en voedsel meegenomen. Al deze inspanning is voor niks geweest als we terugkeren met de spullen naar het basiskamp. Maar we weten dat er in deze vallei geen mogelijkheid meer overblijft. Er zit niks anders op dan terug te keren naar het basiskamp met al onze uitrusting.
We besluiten nog wel een nachtje extra te blijven om beter te acclimatiseren. Via de satteliettelefoon sms’en we met Sjoerd en Bas. Ook zij keren terug naar het basiskamp vanwege het slechte weer, maar ze laten hun spullen wel achter onder peak 6099m. Ze hopen terug te keren zodra het weer verbetert.
De volgende ochtend regent het nog steeds. De grootste uitdaging is al het materiaal in één keer mee te nemen. Met drie rugzakken als slecht opgetuigde kerstbomen lopen we strompelend het ijs af. Ruim 8 uur later komen Bas en de gids Ayaz ons tegemoet. We zijn er aardig klaar mee. In de eettent worden de vaste expeditieproblemen zoals genadeloze diarree, hoogteziekte, bureaucratie en slecht weer nog eens onder de loep genomen. Sjoerd, samen met Regien een van de expeditiebroekies, verklaart dat hij het ondanks alles toch fantastisch vindt. Het valt allemaal even tegen, maar we weten dat er nog voldoende tijd is om een mooie piek te beklimmen. En hopelijk komt het goede weer gauw weer terug, maar dan het liefste wel een beetje koeler dan eerst. We blijven duimen!