Twee nachten op de Great Wall of China

Sat, 08/24/2013 - 14:05 - Basecamp

We hebben meer dan een week heen en weer gelopen tussen ons basiskamp in Kirgizië en ons vooruitgeschoven basiskamp (ABC) in China om ruim 70kg klimspullen per klimteam bij de wand te brengen. Voor de derde achtereenvolgende dag worden we wakker in het ABC met storm en verse sneeuw. Het lijkt erop dat de winter langzaam het gebied binnen trekt. Overdag is het warm met natte sneeuw en daardoor ben je binnen enkele minuten drijfnat als je buiten loopt. De wanden gooien sneeuw en stenen naar beneden en niemand voelt zich aangetrokken om met deze condities een poging te gaan doen. Langzaam raakt het Adventure Food op en wordt ons humeur er ook niet veel beter op. We hebben een touw gefixeerd over de randspleet om, zodra het mooi weer wordt, snel de route in te kunnen. Eindelijk krijgen we een smsje dat het weer stabiel en droog wordt, we hebben een window van ongeveer 3 dagen om de wand te beklimmen.

Het weerbericht lijkt te kloppen en eindelijk kunnen we de tent uit. Vincent van Beek en ik (Bas vd Ploeg) lopen met de zware haulbags richting de middelste wand. We weten het gefixeerde touw snel te vinden onder de sneeuw en stenen die de afgelopen dagen naar beneden zijn gekomen en beginnen aan de instap. Het is knap hard werken. Onze lichamen zijn duidelijk nog gewend aan het liggen in de tent. Aan het einde van de ochtend staan de haulbags ongeveer 80 meter hoger bij de eerste standplaats en onder een loodrechte muur waar we doorheen willen klimmen.

Vincent trapt af met de eerste lengte. Het lijkt een nare offwidth spleet, maar het is hier de enige mogelijkheid omhoog. Vincent kan het grootste gedeelte vrij klimmen, maar moet ook een klein stukje artificieel klimmen. Na de eerste lengte neem ik het van het van hem over. Vanaf deze standplaats gaat het recht omhoog. Al snel merk ik dat de spleten door deze wand heel anders zijn dan we vanaf beneden hadden ingeschat. De spleten zijn rond en camalots kunnen alleen heel diep geplaatst worden. Bovendien hebben we veel te weinig grote camalots meegenomen. De plaatsingen zijn goed, maar ik moet gebruik maken van een techniek die "leap froggen" heet. Hierbij haal je een camalot weer uit de spleet nadat je hem gebruikt hebt. Op deze manier kun je de camalot opnieuw gebruiken om je aan voort te bewegen. Dit zorgt er echter voor dat de afstand tot aan je laatste zekering steeds groter. Voorzichtig verder klimmen en dan komt het goed. Ik beweeg regelmatig tussen verschillende spleten om boven te komen. Op een bepaald moment houdt de spleet op en gebruik ik een skyhook om hoger te komen. Ik kan daarna een klein stukje vrij klimmen en maak een goede standplaats. Als de haulbags boven zijn is het inmiddels al 18u30 en besluiten we de portalegde op te hangen. Deze eerste dag heeft behoorlijk veel energie gekost en een goede maaltijd wel welkom.

Het is krap in de portaledge, maar toch heb ik goed geslapen. We worden wakker met de ochtendzon op de tent, maar ook met regelmatige ijsregens van boven. De stukken ijs zijn ter grootte van pingpongballen. We blijven met helm op in de tent zitten en wachten tot de zon de grootste hoeveelheid opgelost heeft. Na het ontbijt beginnen we meer vertrouwen te krijgen en pakken we de portaledge weer in. Vincent is weer aan de beurt en ondervindt dezelfde problemen als ik gisteren had in de namiddag. De spleten zijn niet continue en vervelend rond. Uiteindelijk weet hij via een pendel een andere spleet te vinden en klimt naar een goede standplaats. Ik klim vanaf de standplaats verder via meerdere spleten. Wederom laat ik weinig tussenzekeringen achter omdat ik bang ben dat ik niet genoeg materiaal heb om een veilige standplaats te maken. Standplaatsen zijn het allerbelangrijkste! Ondanks dat we steady klimmen schrikken we enorm van de tijd. Het zoeken naar de juiste route heeft ons enorm veel tijd gekost. We hebben allebei slechts één lengte geklommen vandaag en inmiddels is het weer avond! We hangen onze portaledge weer op en zitten nu pas 200m boven de gletsjer.

Na wederom een goede nacht geslapen te hebben beseffen we dat we aardig in de nesten zitten. We hebben nog maar voor anderhalve dag aan water in de haulbag en met het tempo van de afgelopen twee dagen verwachten we absoluut niet in de buurt te komen van sneeuw of smeltwater. De wand boven ons wordt nog steiler dan de afgelopen twee dagen en de spleten zien er niet anders uit. De top is nog erg ver weg. Na lang wikken en wegen komen we tot de conclusie dat we niet in staat zijn om aan water te komen vandaag en dat het zinloos is om verder te klimmen op deze manier. Met een zwaar hart pakken we de spullen in en maken ons klaar om naar beneden te gaan terwijl de eerste wolken het gebied alweer binnen drijven.

In de middag staan we weer met alle spullen op de gletsjer. Ik heb een dubbel gevoel bij deze poging. Aan de ene kant wil je alles geven, terwijl je aan de andere kant toch wel een beetje marge wilt houden. Je kunt best een tijdje zonder eten, maar als het water op is gaat het heel snel achteruit met je lichaam. We hadden niet het juiste materiaal mee om vlot door de gekozen lijn te klimmen. We waren domweg te traag om binnen drie dagen boven te komen en ook weer af te dalen.

De volgende dag is het lage drukgebied weer terug in China. Met verse sneeuw en harde wind zullen we met alle spullen weer naar Kirgizië moeten lopen. Gelukkig zitten we nu niet meer in de wand. Achteraf zijn we blij dat we op tijd zijn omgedraaid. De terugweg kost nog erg veel energie. Helaas hebben Vincent en ik geen top gehaald, maar het hoort bij de risico's wanneer je een ambitieus expeditiedoel kiest. We hebben gelukkig een serieuze poging kunnen doen en bovendien was het een enorm gaaf avontuur!

Bas vd Ploeg